• Fri 22/11

    tickets

    THE SHEILA DIVINE (us) + support

    Legendarische nineties band!
    Voorstelling nieuwe plaat.
    Nieuwe datum!

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sun 01/12

    tickets

    THE LOW ANTHEM (us) + FUTUR PRIMITIF (us)

    10th Anniversary classic album tour “Oh My God Charlie Darwin”
    Zitplaatsen

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 06/12

    tickets

    SX + JULIAN HIVAL

    Cd-voorstelling 'Eros'
    Autumn Falls

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sat 07/12

    tickets

    SOUND TRACK 2019

    FINALE
    PODIUM- EN KANSENPARCOURS

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 20/12

    gratis

    LEOPARD SKULL + LEPOPSKI

    'Rough Diamonds'
    70's psych pop meets indiepop

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 24/01

    tickets

    HUMO’S ROCK RALLY 2019

    Voorronde
    Muziekconcours

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Wed 04/03

    tickets

    KINGSBOROUGH (us)

    CLASSIC ROCK

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

live-recensie

11/05/2012

live-recensie

Woensdag waren James Leg en Delaney Davidson te gast in ons café. Check zeker de knappe recensie door Musiczine.

Delaney Davidson uit Christchurch, Nieuw-Zeeland, leek op het eerste zicht, zo weggelopen uit een film van Quentin Tarantino. Net het stof van het pak geklopt en vreselijke geheimen torsend achter dat onbewogen, staalharde gelaat. Hij toonde ook enige gelijkenissen met die andere kerel van Down Under, C.W. Stoneking. Maar terwijl Stoneking zich vastklampt aan die authentieke sound uit het verleden lijkt Davidson meer van deze tijd en was hij steeds druk in de weer met loops.
En dat je daar tegenwoordig veel mee kan bewees hij toen hij een ‘dance contest’ organiseerde. Hij speelde enkele loops in waarop het walsje gewoon verder speelde terwijl hijzelf de dans ging inleiden in het publiek. Tja, waarom zou je dan nog dure muzikanten moeten inhuren? Davidson bracht zijn songs, waarvoor hij inspiratie vond in zowel folk-, blues- als countrymiddens, met een wat benepen stem (zand tussen de tanden?) en in een lome sfeer waarin ook een Calexico zich kan wentelen. Naast de vele sterke eigen nummers bracht hij ook enkele gesmaakte covers: Leadbelly's “In the pines” (waar de versie van Nirvana blijkbaar aanleiding toe was), een hilarisch (wat dacht je?) nummer van Lightning Beat-Man (Davidson brengt trouwens zijn platen uit op diens label ‘Voodoo Rhythm’), Willie Dixon's “Spoonful” (hoorde ik enkele dagen geleden ook al van The Crooked Brothers) en Hank Williams' “Ramblin' man” (dat ietwat gebukt ging onder een overvloed van gemanipuleerde loops). Of de man tevreden was na afloop van zijn set viel niet op te maken uit zijn ijzige gelaatsuitdrukking, wij waren dat alvast wel.

Blijkbaar had zijn verwoestende passage (bijna letterlijk) op het Bretoense Folks&Blues Festival in Binic, vorig jaar, geen sporen nagelaten bij James Leg. Opnieuw met een andere drummer (de derde al sinds Black Diamond Heavies op non-actief staan), dit keer ene Andrew uit het Franse Angoulême. Een goeie drummer, dat zeker, met de nodige zin voor wat show ook, maar toch niet van die aard om de herinnering aan de onwaarschijnlijke Van Campbell, die zelfs geen halve oogopslag nodig had om te weten waar James Leg naartoe wilde, te doen vervagen.
Dat verleden met de Black Diamond Heavies werd trouwens absoluut niet verloochend en de set begon dan ook meteen verschroeiend met de oude en onverwoestbare stomper “Poor brown sugar”. James Leg staat nog steeds garant voor een avond dampende blues, country, soul en gospel die hij zeer eigenzinnig interpreteert met zijn door whiskey en sigaretten geschuurde stem en zijn overstuurde Fender Rhodes. Maar ook in het subtielere werk blijft de man verbazing wekken. Zoals hij in “Oh sinnerman” van Nina Simone zijn vingers over de toetsen laat glijden blijft tot de verbeelding spreken.
En toch bleef dat sprankeltje magie, dat de Black Diamond Heavies zo superieur maakte, uit. Nu moet ik er meteen bij zeggen dat de twee niet van de nodige pech gespaard bleven. Zo was er eerst een mechanisch defect aan de piano. Het mag dan voor de toeschouwers bijzonder spectaculair ogen hoe James in record tempo met schroevendraaier en kniptang dit euvel herstelt, de man zelf haalt het uit de grond van zijn hart en het haalt onvermijdelijk toch de vaart uit de show. Tot overmaat van ramp brak de drummer ook nog zijn snare waardoor de set toch een halfuurtje werd ingekort, wist James Leg achteraf te vertellen.

Ondanks al die pech en het feit dat dit één van de laatste optredens was uit een bijzonder lange en slopende tour kregen we een indringende set te zien van twee muzikanten die van geen wijken wilden weten.

Na zowat een half jaar touren wil James Leg de tweede helft van dit jaar de studio induiken om maar liefst twee platen op te nemen: eentje onder zijn eigen naam en een tweede onder de vlag van de Black Diamond Heavies, met Van Campbell! Als dat geen goed nieuws is!

Meer concertreviews vind je op www.musiczine.net