• Tue 29/05

    tickets

    THE BUTTERTONES (us) + support

    Doo wop, surf, garage
    Voor fans van The Growlers & The Cramps

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sun 03/06

    tickets

    LONESOME SHACK (us) + VINCENT SLEGERS

    hill country blues
    Denk RL Burnside en vroege Black Keys

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Wed 06/06

    tickets

    THE MARCUS KING BAND (us)

    Soul-influenced psychedelic southern rock

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Thu 14/06

    tickets

    DANCEHALL (uk) + support

    NARROW SEAS
    post-punk, noise
    denk Stone Roses, Blur, Sonic Youth

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sun 24/06

    tickets

    DEAP VALLY (us)

    bluesrock, garage, rock 'n' roll

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 14/09

    tickets

    LEFFINGELEUREN 2018

    DRIEDAAGS MUZIEKFESTIVAL

    LEFFINGE

  • Sat 15/09

    tickets

    LEFFINGELEUREN 2018

    DRIEDAAGS MUZIEKFESTIVAL

    LEFFINGE

  • Sun 16/09

    tickets

    LEFFINGELEUREN 2018

    DRIEDAAGS MUZIEKFESTIVAL

    LEFFINGE

LIVE RECENSIE STEVE GUNN

11/11/2016

LIVE RECENSIE STEVE GUNN

Vanaf de eerste noten werd meteen duidelijk dat bij Steve Gunn live, meer nog dan op plaat, de gitaar centraal staat. Dit werd een waar festijn voor de liefhebbers van het zessnarige instrument.

 

Nathan Bowles uit de Piedmont in North Carolina is niet alleen de drummer van Steve Gunn maar ook lid van het erg productieve Black Twig Pickers, terwijl hij solo met “Whole and cloven” ook al een derde plaat op de schappen heeft liggen. Logisch dus dat de man als opener mag fungeren in de nieuwe tour van Steve Gunn. Dat deed hij in Leffinge moederziel alleen, gezeten op een stoel met enkel een weerbarstige clawhammer banjo. Het duurde telkens nogal wat om het ding gestemd te krijgen maar eenmaal dat gelukt was wist Nathan Bowles er de wonderlijkste klanken uit te halen. Je hoorde vage echo’s uit de Appalachen folk maar Bowles zocht vooral met een virtuoze techniek zijn eigen weg. Daarbij deed hij me meer dan eens aan de legendarische gitarist John Fahey denken, vooral in die twee lang uitgesponnen instrumentale nummers waarvan “I miss my dog” een fascinerende en grillige trip was. Slechts vier nummers (het laatste met een drummer) was wat aan de korte kant maar toch ruim voldoende om me van zijn kunnen te overtuigen.

Steve Gunn, uit Brooklyn en voormalig gitarist van Kurt Vile’s The Violators, baant zich gestaag een weg naar meer erkenning. Zo liep ook De Zwerver op een doorregende maandagavond behoorlijk vol voor deze unieke artiest. En hij was er niet alleen, hij had zich omringd door een stel uitstekende muzikanten die stuk voor stuk hun sporen elders al verdiend hadden. Zo zagen we naast drummer Nathan Bowles bassist Jason Maegher, een graag geziene studiogast en lid van de No-Neck Blues Band, en de in Engeland geboren gitarist Jim Elkington die nog steeds actief is bij Eleventh Dream Day en onlangs nog mocht meespelen op een plaat van Richard Thompson.

Vanaf de eerste noten werd meteen duidelijk dat bij Steve Gunn live, meer nog dan op plaat, de gitaar centraal staat. Dit werd een waar festijn voor de liefhebbers van het zessnarige instrument. Maar ook de licht psychedelische songs met wortels in de folk mochten er zijn, telkens fris en sprankelend soms dromerig en toch goed in het vlees zittend. Echt geniaal werd het tijdens die momenten waarop de gitaren van Steve Gunn en Jim Elkington zich sensueel door elkaar wisten te strengelen. Zo zouden de Allman Brothers klinken mochten ze vandaag aan het begin van hun carrière staan was een bedenking die bij deze onmetelijke pracht door mijn gedachten flitste. Eén keer werd het veilige vangnet van de goed geconstrueerde song overboord gekieperd om het wat experimenteler aan te pakken en waarbij onze oren eventjes op de proef werden gesteld maar ook hier wist hij zich moeiteloos staande te houden. Het was meteen het einde van de reguliere set waarin het merendeel van de nummers uit de laatste en warm aanbevolen plaat, “Eyes on the lines”, kwamen. Tijdens de bissen bewees hij samen met enkel Elkington dat zijn muziek ook in een intiemere setting best gedijt. Het laatste nummer bracht hij zelfs helemaal alleen. Toen hij net daarvoor wat over zijn bezorgdheid over de toekomst van zijn land kwijt wou (hij voelde de bui precies al hangen) steeg er wat geroezemoes op uit de, tot dan, muisstil gebleven zaal waarop Steve Gunn kordaat om stilte vroeg. Daarbij was geen ontkomen aan zijn priemende blik, waarmee hij voordien ook al de zaal voortdurend had doorspeurd alsof hij potentiele terroristen zocht. Vreemde blik maar hemelse muziek.

Door Ollie Nollet i.o.v. Musiczine



Zie ook: