• Fri 22/11

    tickets

    THE SHEILA DIVINE (us) + support

    Legendarische nineties band!
    Voorstelling nieuwe plaat.
    Nieuwe datum!

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sun 01/12

    tickets

    THE LOW ANTHEM (us) + FUTUR PRIMITIF (us)

    10th Anniversary classic album tour “Oh My God Charlie Darwin”
    Zitplaatsen

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 06/12

    tickets

    SX + JULIAN HIVAL

    Cd-voorstelling 'Eros'
    Autumn Falls

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Sat 07/12

    tickets

    SOUND TRACK 2019

    FINALE
    PODIUM- EN KANSENPARCOURS

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 20/12

    gratis

    LEOPARD SKULL + LEPOPSKI

    'Rough Diamonds'
    70's psych pop meets indiepop

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Fri 24/01

    tickets

    HUMO’S ROCK RALLY 2019

    Voorronde
    Muziekconcours

    ZAAL DE ZWERVER - LEFFINGE

  • Wed 04/03

    tickets

    KINGSBOROUGH (us)

    CLASSIC ROCK

    CAFÉ DE ZWERVER - LEFFINGE

Live Recensie Night Beats & Acid Baby Jesus

10/12/2012

Live Recensie Night Beats & Acid Baby Jesus

Ollie Nollet pende voor Musiczine het live-verslag van deze lekker double-bill neer!  

De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?

Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven. Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis? Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.

Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen "Night Beat" heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid. Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze "Nuggets"-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk. Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef. Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken. De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.

Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee



Zie ook: